DE OPSTANDING EN HET LABYRINT VAN LEMOENSHOEK

“Het Koninkrijk Gods is binnen in u-lieden” zei Jezus. Daarmee bedoelde hij hetzelfde als wat Buddha met “de Lotus in het hart” bedoelde, de rozenkruisers met het geestvonk-atoom in het hart etc.

De (weder-)opstanding, of verlichting is niets anders dan het moment waarop die goddelijke kern zijn plaats weer inneemt. Daarvoor hoeven we alleen maar “de paden recht te maken”, d.w.z. zoveel als we kunnen de obstakels op te ruimen. Dat is geen garantie dat we die verlichting bereiken, want we kunnen die niet bewerkstelligen, het is een genade als ons dat overkomt.

Een mooie metafoor mocht ik meemaken op mijn vakantie in Zuid-Afrika. In Lemoenshoek stond de enige pagode in Afrika, gesticht door een monnik die wilde dat er zich op ieder continent een bevond. Op die plek was ook een labyrint. Toen ik daar aan kwam rijden kwam er een vrouw naar buiten met een prachtige rustige uitstraling. Ze liet me de pagode zien en bracht me naar het labyrint. Toen ik vroeg of ik dat mocht lopen stemde ze toe en ging weg.

Het was een ronde platte plek met middenin een soort open tempeltje. Ik begon de betonnen, met rozenkwarts afgezette weg te lopen, langzaam op de Vipassana-manier, bewust van elke stap. Daarbij de blik ongeveer anderhalve meter voor me uit, ik ervoer het traject als mijn levenspad, twee keer intensief stil gestaan. Toen ik uiteindelijk na ongeveer 20 minuten het kronkelpad had gevolgd kwam ik bij het middelpunt uit en zag toen pas wat daar lag: een grote echte (berg-)kristal. Tranen stonden in mijn ogen. Na daar een kwartiertje vertoeft te hebben en op zeven stenen van rozenkwarts te hebben gestaan liep ik op dezelfde manier de weg terug.

Ik heb met mijn kleine cameraatje toch achteraf snel een fotootje gemaakt van het labyrint maar ik ben een aantal foto’s met mijn, wat ik noem “sociale”cameraatje (waarbij het niet om de kwaliteit van de foto maar om het gebeuren gaat) kwijt geraakt met het uploaden, net deze periode.

Vrijdag heb ik een stuk bergkristal gekocht. Gek genoeg was ik dat al lang van plan, maar nu lukte het. Dat is deze, vannacht gefotografeerd toen ik er aan dacht er een blog over te maken, hij komt uit Madagascar. Ik had net daarvóór voor de derde keer het boekje van Tony Parsons (het open geheim) gekocht: ééntje heb ik kado gedaan en eentje ben ik in Zuid-Afrika kwijt geraakt. Toen ik dat in de winkel vertelde zei een meneer daar dat hij net een van zijn huizen in Kaapstad had verkocht (!), en dat hij zijn hele boekenverzameling had weggegeven en die na een tijd weer helemaal had teruggekocht. Hij had ook het boekje van Tony Parsons, maar nog niet gelezen. Ik raadde hem aan dat te doen, want daarna hoef je niet meer zoveel te lezen.

Zalig Pasen.

Groeten

René