De Nieuwe Ooster en Frankendael

Mijn buurvrouw Pieternel was een prettig eigenzinnig type, doortastend en compromis-loos waar het haar idealen betrof. Zo had ze behalve haar dood ook geregeld hoe ze begraven wilde worden, en een van de dingen daarbij was dat ze niet met een auto naar de begraafplaats, de Nieuwe Ooster, gebracht wilde worden maar met een bakfiets.

Ook ik wilde meefietsen maar omdat ik ‘s-nachts had overgegeven en aan de diarree was ben ik iets later alleen maar naar de begrafenis zelf geweest. Maar toen ik op de bank lag besefte ik dat het misschien “leuk” was om haar vertrek vanuit de flat even te fotograferen, dat is de eerste foto geworden. Haar neef Marcel, die later ook de ceremonie-meester bleek, trapte de bakfiets.

Het was een warme aangelegenheid geheel in de stijl van Pieternel. Toen we de aula binnen kwamen waren er kikkergeluiden te horen, ze had al verteld dat ze dat ging laten doen. Haar neef vertelde waar ze die geluiden had opgenomen. Ook de klokken van de Zuiderkerk werden gehoord.

En zoals altijd op begrafenissen hoorde je onbekende dingen over de overledene. Zo schetste een medewerkster van een stichting voor gratis psychische hulp waaraan ze verbonden was geweest haar betrokkenheid en las een gedeelte van haar afscheidsbrief voor waarin ze vertelde waarom ze er mee ophield: liever wilde ze haar idealen voor 100% verwezenlijken dan er een slap aftreksel van in stand houden, en dat kon ze beter zonder die stichting.

Na de herdenking werd de kist naar de graf-plaats gereden waar door iedereen een schep grond op de kist werd gegooid. Dat plofte trouwens en dat vond ik een naar confronterend geluid. Vóór de koffie en broodjes zijn Jan en ik nog even door de begraafplaats gelopen waar we de verzorgster van het graf van Jos Brink tegen kwamen die daar hele verhalen over had. Het licht was prachtig wat mij deed verzuchten dat ik ook in de herfst begraven wilde worden, het ideale jaargetijde daarvoor, alleen zie je het dan zelf niet meer, dus daar moet ik nog wat op verzinnen.

Een van de leukste ontmoetingen tijdens de koffie was met mijn oude buren: die waren er met hun twee kinderen en die had ik het laatst 7 jaar geleden gezien toen ze 1 en 4 jaar waren, nu dus 8 en 11 jaar en dat is een heel verschil. Verder waren er veel buurtgenoten, en dat vond ik wel tekenend voor hoe Pieternel tijdens haar leven met haar omgeving communiceerde.

Toen we terugreden kwamen we langs park Frankendael, daar bleek Jan nog nooit in geweest, dus dat gebrek aan “culturele” ontwikkeling hebben we even recht getrokken.

Groetjes

rené