DE EIEREN KOMEN LATER
Hoewel PASEN het feest van het ei is, symbool van het nieuwe leven en daardoor door de katholieken ingepikt om Jezus te laten verrijzen als symbool voor het nieuwe leven dat je krijgt als je het oude afgeworpen hebt, is er in de natuur nog weinig ei te bekennen.
Paarvorming, dat begint goed op gang te komen, nesten bouwen zelfs, maar die eieren: dat duurt nog even. Veel vogels zijn nog onderweg naar hun Bethlehem trouwens: in groepen worden de kilometers bevlogen en de overwinteringslanden en zelfs continenten achtergelaten.
Zo was gisteren te zien op het landje van Geijsel: het ondergelopen stukje grasland aan de zuid-oost kant van Ouderkerk waar een pleisterplaats voor hen is ingericht: grote groepen, zoals een kenner ter plekke zei, vooral IJslandse grutto’s. Maar ook kleinere groepen van wulpen, kievieten, slobeenden en kemphanen. Eigenlijk iets te ver weg om te fotograferen, maar ik laat het toch zien.
Het leuke van dat landje is dat het bekend is bij vogelaars en er dan ook altijd wel een paar zijn te vinden, MET hun sterke kijkers. En dan wordt er natuurlijk gewezen op wat men ziet en mag je daar ook van genieten. Dat was gisteren niet anders.
Op de eerste foto zie je: grutto’s, kievieten, kemphanen en een beetje slecht zichtbaar een wintertaling.
Groet
René
Grutto-groep:
Ik denk dat dit een IJslandse grutto is: die zijn wat grijzer aan de flanken, hoorde ik:
Slobeenden-stelletje:
Tureluurs (of kemphaan?):
Grutto en twee kemphanen:
In elk geval drie kemphanen:
Wulpen (iets groter dan de grutto en met de snavel richting gulp, zo kun je het verschil onthouden):
Een vlucht regenwulp:
De ene grutto jaagt een andere weg die een oog had op zijn vrouwtje:
Slobeenden in silhouet:
Wulp en grutto’s, het verschil is eigenlijk enorm, maar van verre is misschien het ezelsbruggetje toch soms handig:
Vanaf hier onderweg van en naar het landje, hier een badderende kieviet in de Middenpolder:
Smientenstelletje(s):
Nestelende futen:
De enige tijd van het jaar dat de meerkoeten aardig kunnen doen:
Blijft mooi:
Nog nooit een slobeend van zo dichtbij kunnen fotograferen:
Hoewel ik zo langzamerhand wel vogels begin te herkennen blijf ik natuurlijk wel een stadsmens: en die kunnen doorgaans een haas niet van een konijn onderscheiden. Dus ik heb toch een hele tijd staan kijken in de Middenpolder of deze konaas niet eieren aan het verstoppen was, maar dat zag ik niet gebeuren. Dus mijn conclusie: het is geen haas maar een konijn:
Deze zag ik, en hij mij, op de heenweg bij de Ouderkerkerplas:
En weer in Amsterdam, de Utrechtse brug op de achtergrond:
