De avond valt over de Amstel
Je hebt van die dagen….
Je kent ze wel, meestal schijnt de zon dan niet.
En het is vaak winter.
Gisteren had ik er weer zo een.
Een lichte vorm van Decemberitis kun je het noemen.
Maar een probaat middel ertegen is: naar buiten gaan, met de camera mee.
En gisteren werkte dat wederom uitstekend.
Behalve de schoonheid van de stad die als balsem voor de ziel is, gebeurt er ook altijd wat.
Gisteren was dat een gesprekje met een mevrouw die de weg kwijt was en die aan mij vroeg (“gebeurt dat vaker mevrouw, dan zou ik me toch wel enigszins zorgen gaan maken”), ze was er van overtuigd dat de Hermitage aan de andere kant van de Amstel lag terwijl ze al jaren in de stad woont en die goed kent.
En twee meisjes van een jaar of 15 die wilden dat ik een paar foto’s van hen maakte met hun mobieltje (“o meneer, wat mooi”)
Groet
rené
