DE AANZOEK

Is het voor een bruiloft, vroeg ik een voorbij hollende fotograaf die er kennelijk bij hoorde: “nee, een aanzoek” antwoordde hij in zijn ren.

Ik vond het in eerste instantie wel leuk, vooral omdat het originele plaatjes opleverde natuurlijk. Maar later vond ik het steeds minder geslaagd. Als een man een vrouw ten huwelijk vraagt gaat hij toch voor haar op zijn knieën liggen en wacht hij na zijn van de zenuwen gestamelde vraag in angstige spanning af wat de vrouw zal antwoorden: zal het een JA zijn, een JA..MITS of misschien een duidelijk NEE!

Hier leek het wel andersom: de vrouw moest de zojuist opgehangen portretten en boeketten afknippen, ZIJ moest er dus iets voor doen om die aanzoek te krijgen. Ik verplaatste me virtueel in de schoenen van die vrouw en was blij dat ik er niet echt in stond, want ik zou ervoor gepast hebben. De manier waarop hij daar met zijn handen op zijn rug stond, en die handen op haar heup terwijl zij die touwtjes moest doorknippen!

Ik vond het iets ongelijkwaardigs hebben, al zullen ze best van elkaar houden hoor, geloof ik meteen.

Maar misschien kan ik me wel helemaal niet goed in hetero-relaties verplaatsen. Ik vond het ook een beetje veel naar geld ruiken, daar op de Prinsengracht ter hoogte van het Amstelveld afgelopen zaterdag, en de gewoontes in die kringen ken ik ook wat minder.

groet

rené.