Dag Pieternel, dag leuke buurvrouw

Vandaag heeft ze het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld. Sommigen, waaronder ik, vinden het een overgang en voor sommigen is er hierna helemaal niets en houdt het gewoon op. Pieternel is ervan overtuigd dat alles eindigt als je lichaam ophoudt.

Toen ik gisteren samen met Jan afscheid van haar nam en een half uurtje met haar sprak over haar leven en de dood bleek dat weer: er is niks hierna, zei ze. Ze weet dat ik daar anders over denk want we hadden het daar af en toe over. We zijn al bijna 20 jaar buren en spraken elkaar vooral de laatste tijd regelmatig.

Ik had een jaartje of wat geleden al het gevoel dat er iets niet in orde was met haar. Toen ze ongeveer een half jaar geleden echt ziek werd en 14 dagen lang drie keer per dag anti-biotica moest slikken had ik onmiddellijk het gevoel: dat redt ze niet, dat gaat ze om de haverklap vergeten. Dus ik heb aangeboden elke 8 uur even binnen te wippen om haar die pillen te geven. Toen hebben we ook heel wat afgepraat trouwens. Daarna werd ze niet echt beter, en toen ze vertelde dat ze diagnose Alzheimer had gekregen stond ik niet raar te kijken. Toen ze vroeg: heb jij ooit wat aan mij gemerkt, kon ik dat alleen maar beamen.

Haar moeder en de zus van haar moeder hadden het ook en vooral de lijdensweg van haar moeder wilde zij niet meemaken. Pieternel was psychologe en is een hele slimme en doortastende tante en nergens bang voor. Ze vertelde dat ze tijdens haar studie Pietje Dynamiet werd genoemd. Dus toen ze vorige maand zei dat ze euthanasie ging laten plegen schrok ik wel maar keek ik er van de andere kant ook niet van op. Toch kwam het wel hard aan bij mij, vooral omdat toen bleek dat het al zo snel zou gebeuren. Ze is nog even levendig en je kan nog net zo met haar praten als altijd. Opgewekt vertelde ze bij het afscheid dat ze ZO blij is dat het MAG.

Voor je gevoel is ze dus nog heel erg bij de pinken. Het is een kleine slanke levendige vrouw die veel jonger over komt dan ze is, en als buitenstaander had je helemaal niet het idee dat het einde wenselijk was. Maar ze vertelde wat ze zo af en toe meemaakte. Bijvoorbeeld dat ze beneden aan de trap stond om naar haar bank op de Dam te gaan en “gvd totaal niet meer wist waar de Dam was”. En wij wonen daar 5 minuten vandaan!

We hadden veel gemeenschappelijks, zoals onze stralingsgevoeligheid. Haar huis is ook aan de binnenkant met gaas bespannen, net als mijn huis. Ze kwam ook af en toe meten en een paar jaar geleden ontdekte ze de straling van de WIFI van mijn andere buren die die vervolgens voor mij ‘s-avonds uitzetten.

Een andere overeenkomst was dat we heel gelukkig zijn om in deze buurt te wonen. Dat bleek b.v. tijdens de renovatie van de Zuiderkerk: ik volgde die fotografisch op de voet en zij deelde mijn enthousiasme en waarschuwde mij af en toe als ze iets bijzonders zag: vanuit haar keuken kan je namelijk de toren zien. In haar woonkamer hangen 2 foto’s van de toren die ik toen heb genomen. Op haar begrafenis zullen klokgeluiden van de Zuiderkerk worden afgespeeld!!

Ze was ook echt een dierenvriend: ze had tot voor een paar jaar geleden altijd katten en paste vaak op de honden van vrienden. Toen ze nog met haar inmiddels ex-man samen woonde had ze 7 katten, en als die vanwege ouderdom en lijden moesten sterven liet ze die een spuitje geven. Daarom is ze totaal niet bang voor wat er gaat gebeuren, vertelde ze gisteren, ze weet hoe het gaat.

Over drie kwartier zal zij ook zo’n spuitje krijgen in het bijzijn van haar neef en zijn vriend en haar ex. Ik weet nu ik dit schrijf nog niet of ik niet even mijn huis uit ga, want ondanks dat ik het helemaal begrijp vind ik het toch heftig. Ik ben, dit schrijf ik later, naar ARTIS geweest en dat was een goede beslissing.

Ik heb haar bij het afscheid geknuffeld en mocht haar ondanks dat ze er niet in gelooft toch een goede reis wensen. Ze is 79 jaar wat ze ook wel een acceptabele leeftijd vond om dood te gaan trouwens.

Dag Pieternel, ik geef je in gedachten nog een laatste dikke knuffel.