dag 44 (3 feb) Bankzaken

Niet iedereen gaat tegenwoordig naar de meubelboulevard om zijn meubeltjes te kopen. De nieuwe zorgverzekering, de huur en de energienota hakken er in en de oude bank zakte door. Het Waterlooplein is een stuk goedkoper en je betaalt geen afleveringskosten, je levert n.l. zelf. Helaas is de bank niet helemaal compleet, maar dat maakt hem des te goedkoper. Thuis hebben we nog een éénpersoonsmatrasje en moeder naait daar wel een hoes omheen; donkerroze lijkt me wel iets. Echt eronder lijden doen we niet zo te zien. Het heeft trouwens wel iets om van een minimum rond te komen. Het appelleert aan een gevoel eenvoudig te willen leven. Kopen wat je nodig hebt, geen retail therapy, niet (meer) de consument uithangen.

Zo langzamerhand walg ik echt van het consumentisme en de agressie waarmee alles wat te koop is (en alles ís te koop) aan de man gebracht wordt. Ik kan niet meer beleefd iemand uit laten praten die mij rond etenstijd opbelt in dienst van een of andere firma die iets aan mij kwijt wil. Het voordeel van die grootschalige aanvallen op je portemonnee is wel dat je geleerd hebt ze in een vroeg stadium te herkennen: zo’n juffrouw krijgt zelfs bij mij niet eens meer de kans haar naam uit te spreken want ik hoor meteen wat ze wil: geen interesse en meteen de haak erop.

Dit stelletje doet er, misschien noodgedwongen, niet aan mee: weinig geld op de bank, maar er wel veel plezier op.

Fijne bankzaken.

viktor