dag 102 (2 april) Paraplu’s

Er valt weer veel te zien hier beneden en dat heeft een groot nadeel: ik kom de deur niet uit. Maar nu heb ik besloten dat het welletjes is en dat ik niet uit mijn raam meer kijk en geen foto meer maak totdat ik dit blogje klaar heb. Een paar seconden geleden heb ik dit besluit genomen nadat ik, terwijl ik dit aan het opschrijven was, toch nog een paar foto’s gemaakt heb van een groepje Japanners (je ziet ze nooit alleen) die door hun gids hilarisch aan het lachen gemaakt werd tijdens de uitleg van de koffieshop hiertegenover. Waarschijnlijk zei hij dat de nederwiet in de aanbieding was.

Verder is er een aktiviteit in het Pintohuis waarvan ik een aardige foto heb van de vrachtwagen van waaruit ze steeds spullen halen voor de belichting daarvan ( ja hoor, het licht is hier niet weg te denken).

En paraplu’s, veel paraplu’s. Ik ben n.l. dol op paraplu’s. Jaren geleden, toen ik nog zong en in een close-harmony groepje zat, heb ik eens idiote kostuums gemaakt van paraplu’s. Na een stormachtige regenperiode ging ik dan de stad in om kapotte paraplu’s te verzamelen. Want de frames gaan wel stuk, maar de stof niet. Ik verzamelde dus de meest felgekleurde schermen, knipte daar een gat in, maakte een zoom met elastiek rond dat gat en huppatee: drie om je middel, een om je nek en twee kleintjes aan elke arm en je wist niet wat je zag. Ik moet er nog ergens foto’s van hebben.

Deze paraplu’s staan te wachten op toelating in het Rembrandthuis. Heb ik nog nooit gezien, zoveel mensen voor een tentoonstelling daar. De vrouw of man met de stok zit lichamelijk een beetje onhandig in elkaar, wat voor de geestelijke appreciatie van de zojuist genoten tentoonstelling natuurlijk helemaal niets zegt, zie b.v. Steven Hawkins (schrijf ik dit goed?).

En nu ga ik de deur uit

Groeten
viktor