BRANDENDE LIEFDE EN ANDER LENTEVERTIER

Vandaag was het nog steeds lente in mijn tuin, al was het er vanochtend tamelijk fris. Voor de zekerheid heb ik er gisteren het water maar afgehaald, ik kan er momenteel geen gesprongen leidingen meer bij hebben. De inbraak van afgelopen woensdag (de tweede deze winter) was wat dat betreft wel weer even genoeg: slot kapot en twee slaapzakken weg, verder geen troep, dat viel dan weer mee. 

Ik was in mijn tuin bezig toen mijn moeder belde dat als ik mijn vader nog levend wilde zien ik meteen moest komen. Huilend. Toch maar weer even gewacht op het oordeel van mijn zus die er naartoe zou gaan: die belde niet, dus …Het gaat al weken zo. 

Ergo: gewoon gewerkt vanmiddag, morgen in principe weer en dan dinsdag pas richting Brabant, waar ze wonen. Vandaag geen afscheid kunnen nemen van een stervende bewoonster uit mijn huis, ik kon het even niet hebben. In gedachten wel natuurlijk, dat is eigenlijk in mijn optiek hetzelfde. Daarom hoef ik ook niet persé bij het sterven van mijn vader te zijn. Liefst wel, maar als het niet anders kan, het is gewoon niet te plannen.

En ondertussen gaat die lente gewoon zijn gang, of doet de winter of hij een lente is. De tuin is al echt groen aan het worden. De foto’s zijn allemaal vandaag genomen: de eerste is die van de brandende liefde, al brandt die nog niet erg vurig, de tweede van kamperfoelie, vervolgens een plant met bloem waarvan ik de naam niet weet (kwam vanuit de tuin van mijn buurman en die heb ik verder opgekweekt, nogal een woekeraar eigenlijk), witte Photinia, Helleborus, een ratatouille van van alles en nog wat, dan het enige longkruidbloempje dat al uitgekomen is en tenslotte vers Buddleia-blad.

groeten

René