Alleen?

Ik woon alleen en zit niet in allerlei vriendenkringen, heb sowieso niet zoveel vrienden, maar die ik heb ken ik één op één. Ik ken wel ontzettend veel mensen waar ik leuk mee omga als ik ze tegenkom.

Afspreken met vrienden doe ik niet erg vaak, het is meestal ad hoc. De meesten zie ik maar eens in de twee/drie maanden, al bel ik ook af en toe met ze. Ik heb maar een paar vaste afspraken: Jan zie ik minstens eens in de week, en met een andere vriend drink ik zaterdags koffie. En dat dat allemaal zo is is eigenlijk erg logisch: ik heb namelijk niet veel mensen in mijn omgeving nodig.

Maar toch is er door Corona ook voor mij wel wat veranderd: ik maak (nog) minder makkelijk afspraken, het is met vrienden toch een gedoe om 1,5 meter afstand te houden. Ik bel wel vaker dan gewoonlijk, maar het normale contact is toch wat verminderd in intensiteit.

Omdat ik dus toch al niet zo’n sociaal beest was is het voor mij wel draaglijk, al voel ik me toch een beetje vast zitten, alsof de soepelheid uit mijn lijf is verdwenen.

En ik werd me bewust van iets wat ik altijd heb willen ontkennen maar wat toch waar blijkt te zijn: ik heb baat bij facebook. Ik zet bijna elke dag een foto en krijg daar vaak reacties op. En dat doet me wel wat, zelfs de reacties van mensen die ik niet ken maar die b.v. vaker gereageerd hebben en ik daardoor virtueel een beetje heb leren kennen, ook soms omdat ik hun eigen bijdragen af en toe zie. Bovendien heb ik een paar buurtgenoten zelfs in levende lijve ontmoet door die facebook-uitwisselingen.

Daar komt nog iets bij dat er voor zorgt dat ik nooit een eenzaamheidsgevoel heb ontwikkeld: ik kijk uit mijn raam en zie de hele dag door mensen. Sommigen ken ik, of herken ik als buurtgenoten, anderen zijn totaal onbekend maar even interessant om te zien. Want dat is misschien wel de doorslaggevende factor: ik vind iedereen de moeite waard en voel er een vreemde band mee, en dat komt misschien voort uit de overtuiging dat we allemaal uitingen van dezelfde bron zijn, van dezelfde klei gemaakt zijn zal ik maar zeggen. Ik hoef niet letterlijk met iedereen in contact te komen om dat zo te voelen.

Groetjes

rené